سرمقاله/سينما و مطالبه‌گري


photo_۲۰۱۷-۰۵-۱۹_۱۰-۱۸-۲۳

هادي نوروزي – سردبير

اين روزها كه سي و هفتمين جشنواره فيلم فجر در تهران و البته در برخي استانها همچون كرمانشاه در حال برگزاري است، فرصت مناسبي است كه گريزي هرچند سطحي به حال و روز سينماي كشور داشته باشيم. سینمايي كه به اعتقاد بنده در اين چهل سال اخير، فراز و فرودهاي بسياري داشته، به گونه اي كه در كسب موفقيت توانسته تا بالاترين سطح ممكن از درجات موفقيت در عرصه سينما يعني دريافت اسكار هم پيش برود اما واقعيت آن است كه اين سينما نتوانسته آنچنان كه بايد با بدنه عامه جامعه ارتباط برقرار كند و به نوعي بازگو كننده خواسته هاي عمومي مردم باشد و معمولا سينماي ما يا به اين مسير ورود نكرده و يا اينكه ورودش همراه با افراط و تفريط بوده است. در كمتر فيلمي از سينماي ايران زندگي قشر متوسط و معمولي ايراني را مي بينيم و غالب فيلم ها يا بازگو كننده زندگي لاكچري هاست و يا آنقدر در بيان مشكلات زندگي قشر ضعیف جامعه اغراق مي شود كه در نهايت چيزي جز سياه نمايي و بيچاره جلوه دادن سطح زندگي مردم اين آب و خاك چيز ديگري نمي بينيم. ايكاش فعالان عرصه سينماي ايران به جاي افراط و تفريط در نشان دادن سطح زندگي مردم، حداقل يكبار با ساختن فيلم هايي از چالش هاي معمولي زندگي بتوانند عامه مردم را همراه خود كنند و الا با ساختن چنين فيلم هايي هرگز خواسته عمومي مردم بر پرده نقره اي سينما نمايانگر نخواهد شد و تا اين مهم نيز رخ ندهد دولتمردان در مسير تحقق
خواسته هاي عمومي، عاجز خواهند ماند. در مجموع اعتقاد بنده به عنوان كارشناس ارشد رسانه بر اين است كه سينما به عنوان يك رسانه قدرتمند مي تواند مطالبه گر
خواسته هاي عمومي مردم باشد و اين درحالي است كه سينماي ما تاكنون در اين مسير نتوانسته موفق عمل كند.