جمعه , ۲۸ تیر ۱۳۹۸
آخرین خبرها

سرمقاله/ چرایی قهر دانشگاه رازی با مدیریت

image_print

Untitled-1 copy

دکتر محمد فرزاد میرزایی

آماده کردن مقاله و نگارش در زمینه اهمیت حضور و نقش دانشگاه در جریان سازی سیاسی – اجتماعی در فضاهای جغرافیایی، کاری بس پر اهمیت و سخت است؛ مدت ها بود ایده این مطلب در ذهن داشتم اما هرگز به خود اجازه ورود به ساحت مقدس دانشگاه و آن هم دانشگاه رازی ( دانشگاه مادر و اصلی غرب کشور) را نمی دادم، اما زمانی که بحران های پیاپی استان را واکاوی
می کنم مطمئن می شوم، ریشه بخش زیادی از این بحران ها با حضور دانشگاه، اساتید و دانشجویان عزیز قابل حل می باشد و حتی مانع تکرار می گردد. پس اینجاست که سکوت بی معنی است و وظیفه حکم می‌کند در این باره حرف زد و پویش مطالبه گری از دانشگاه برای حضور در عرصه های زیستی استان را فراهم کرد. از این رو از ساحت مقدس دانشگاه رازی برای انتخاب تیتر این مقاله عذر خواهی و البته خواهان تلاش دانشگاه برای تغییر آن هستم. این مطلب را با این سوال ها آغاز می کنم: آیا دانشگاه رازی وظایف خود را نسبت به مردم به عنوان «مادر دانشگاه های استان و مامن نخبگان کرمانشاه» انجام می دهد؟ آیا دانشگاه رازی علاقه ای به حل مسائل استان دارد؟ اگر دارد پس چرا اتفاقی نمی افتد و اگر ندارد ریشه این قهر و ناراحتی کجاست؟! و از همه مهمتر چرا دانشگاه رازی در عرصه های مدیریتی استان نقشی ندارد؟ جواب به این سوال ها قدری پیچیده است زیرا که نیاز به اطلاعات و داده های فراوان دارد اما من از نتیجه به دلیل سوال ها می رسم زیرا که می بینیم اساتید و کل مجموعه دانشگاه رازی بر خلاف پتانسیل بالایی که دارد هیچ تاثیری در فضای استان ندارند. این ادعا بسیار بالا و برای حقیر پر هزینه می باشد؛ اما بیان واقعیت است چرا که به عنوان شهروند کرمانشاهی انتظار دارم این دانشگاه در جریان سازی سیاسی، اقتصادی و اجتماعی استان پر نقش ظاهر شود؛ امری که الان وجود ندارد و دانشگاه های استان فقط مشغول ماموریت اصلی خود که همان آموزش محوری می باشد، هستند اما این مسئله ریشه درد‌های استان را هدف قرار نمی دهد زیرا که استان کرمانشاه در کنار دانشجویان نمونه، نیازمند مدیران شایسته ای است که پایگاه دانشگاهی داشته باشند؛ چرا که حضرت امام (ره) فرموده اند
دانشگاه ها آدم ساز هستند. اما منظور امام (ره) قطع به یقین فقط در حیطه فضای دانشگاه نبوده است بلکه حضرت اشاره به
جریان سازی دانشگاه در بطن جامعه داشته اند؛ اما چرا دانشگاه رازی با تمام پتانسیلی که دارد در این مسائل ورود نمی کند جای بسی ناراحتی دارد!

در میان اعضای شوراهای اسلامی شهر و نمایندگان محترم شورای اسلامی استان چند استاد دانشگاه داریم؟! آیا اصلا داریم؟!
سوال بدیهی را پرسیدم چرا که جواب آن به راحتی، خیر می باشد؛ و علت آن هم بر می گردد به اینکه دانشگاه رازی با جامعه قهر است و هرگز به خود اجازه معرفی اساتید خود به جامعه را نداده است و بالاترین خیانت ممکن را در حق مردم شریف استان انجام داده است و از این بدتر در میان مدیران استانی چند عضو هیئت علمی داریم؟
آیا به راستی ما دانشگاه را تاسیس کرده ایم که بهترین نخبگانمان فقط در گتوی آن حضور داشته باشند و هیچ تاثیری در جامعه نداشته باشند؟ اینجاست وظیفه مدیریت دانشگاه رازی می باشد تمام تلاش خود را برای معرفی و
تیم سازی در عرصه های مدیریتی داشته باشد که اساتید دانشگاهی در سطوح مدیریتی حضور پیدا کنند تا حداقل بخشی از دانش روز در سطوح سیاست گذاری و مدیریتی استان جریان پیدا کند که اگر این اتفاق مبارک انجام نشود دانشگاه رازی را می توان بی‌تاثیر ترین دانشگاه خطاب کرد. حال چرا ما دانشگاه رازی را خطاب این نوشته قرار دادایم بر می گردد به این اصل که:
«توقع دارم از تو ای صدر نکو آیین»
ما از این دانشگاه انتظار داریم زیرا که بهترین اساتید و نخبگان استان در آن در حال پراکنش علم هستند، از هر جایی به اندازه توانش انتظار داریم.
در چند مدت اخیر که فعالیت بعضی کاندیداهای احتمالی یازدهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی را از نزدیک می‌بینم فقط می خندم؛ خنده ای از روی ناراحتی و تمسخر، زیرا که تا جایی که بزرگان دانشگاه هستند چرا این عزیزان احساس تکلیف می نمایند؟! یا اساتید دانشگاهی مرتشع نیستند و احساس تکلیف نمی دانند و یا…..
شخصا به عنوان عضو کوچک خانواده بزرگ استان کرمانشاه از دانشگاه رازی انتظار و درخواست دارم در این مرحله از زندگی مردم شریف استان احساس تکلیف نماید و به معرفی نخبگان خود در سطح استان بپردازد و گزینه های اصلح را معرفی نماید تا برای این استان هم برنامه های خوبی بتوان متصور بود و به آینده آن امیدوار و این وظیفه هیچ کس نیست جز حوزه مدیریتی این دانشگاه که اساتید خود را شبکه سازی نماید و جهت حضور آنها در سطوح مختلف سیاسی و مدیریتی چانه زنی نماید.
این دلنوشته آغاز پویش جوانان گام دوم انقلاب است که معتقدند دانشگاه ها وظیفه حضور
تمام قد در زندگی مردم انقلابی کشور را دارند. پس دانشگاه رازی قدم های خود را استوار بردارد زیرا که پایگاه جوانان و نخبگان، دانشگاه ها هستند و امیدوارم دانشگاه رازی دست از این قهر بی هدف بردارد و تمام قد و با تمام توان تمامی کرسی های مدیریتی و سیاستگذاری استان بخصوص کرسی های مجلس شورای اسلامی را بدست بیاورد.
ما منتظر این اتفاق هستیم و با تمام توان کمک کار.
در پایان این شعر از پدر ملک سخن سعدی شیرازی(ره) تقدیم به دانشگاهیان عزیز و مسئولیت پذیر:
اگر هزار غمست از جفـــــــای او بر دل
هنوز بنده اویم که غمگســـــــار منست
درون خلـــوت ما غیـــر در نمی‌گنجــد
برو که هر که نه یــار منست بار منست
به لاله زار و گلســـتان نمی‌رود دل من
که یاد دوست گلستان و لاله زار منست
ستمگـــرا دل سعدی بسوخت در طلبت
دلت نسوخت که مسکین امیدوار منست
و گر مــــــراد تو اینست بی مرادی من
تفــــــاوتی نکند چون مراد یار منسـت

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

7 + 2 =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>