دوشنبه , ۲۵ شهریور ۱۳۹۸
آخرین خبرها

سرمقاله/ ضرورت احیای فرهنگ قرض الحسنه

image_print

Untitled-1 copy

مهدی عباسی

در دوران جاهلیت، در جزیره العرب، قرض در میان مردم معمول بوده است، اما فردی که به دیگری قرض می‌داد، معمولاً از مقروض طلب بیشتری می‌کرد و یا این که بر او منت می‌نهاد و یا از او هدیه می‌گرفت و یا افراد مقروض را برده و بنده ی  خود می‌دانست، اما اسلام با آوردن صفت «حسنه» آن سیستم قرضی را رد کرد و کیفیت آن را به گونه ای دیگر بیان داشت. به گونه ای که  امام صادق عَلَیْهِ السَّلَام می‌فرماید «احسان و عمل نیک وقتی شایسته است که دارای سه خصوصیت باشد: کوچک شمرده شود؛ پنهانی انجام گیرد؛ فوری و با سرعت انجام شود که در غیر این صورت احسان تباه خواهد شد».  این موارد، مهمترین شاخص‌های قرض الحسنه مطلوب از جهت قرض دهنده است که چنانچه رعایت شود، باعث رشد فضیلت‌ها و شخصیت‌های فردی و اجتماعی و تأثیر گذاری مطلوب فرهنگ قرض در جامعه خواهد شد و همگان از آن بهره خواهند برد، پایبندی قرض دهندگان به این شرایط، زمینه تأثیر پذیری و تأثیرگذاری تربیتی و الهی را فراهم می‌آورد و بر ایجاد روحیه‌های بالنده در دلها و ثبات و استقامت ایمان بر قلبها مساعدت خواهد کرد و طبعاً رضامندی از خویش و لذت بردن از زندگی را در پی خواهد داشت. همان طور که نماز، زکات و جهاد آزمون‌های الهی هستند و همه در این آزمون، سنجیده می‌شوند و در این عرصه درجه خلوص، مروت و انسانیت مشخص می‌گردد.  وجود توانایی‌ها و قابلیت‌های تأثیرگذار و سازنده در قرض الحسنه، این فرهنگ دینی را، فرهنگی فعال، زاینده و در پرتو آن ساخته است و این امکان را به مجریان و عموم علاقه مندان می‌دهد تا به صورت عملی، فراگیر و عمیق در گسترش و ترویج آن بکوشند و جامعه را به سوی شناخت اجرای دقیق آن فرا خوانند. اعطای قرض الحسنه به نیازمند، در حقیقت قرض دادن به خداوند است.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

9 + 1 =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>