سه شنبه , ۲۸ آبان ۱۳۹۸
آخرین خبرها

سرمقاله /عجله در ثبت جهانی اورامانات و مانعی بنام یونسکو

image_print

timthumb.php

محمود رستمی تبار
مقاله ای که روزنامه باختر  در شماره ۲۸۷۸ روز چهارشنبه ۱۸ اردیبهشت ۹۸  با عنوان «ثبت جهانی اورامانات و لزوم مشارکت مردمی» به قلم بنده منتشر گردید و همزمان در چند سایت محلی و ملی منعکس شد. در آن یادداشت آمده بود: در یک سال اخیر خبر تلاش در جهت ثبت جهانی اورامانات در رسانه های استانی داغ شده و نماینده محترم و جناب استاندار با جدیت نسبت به تشکیل کارگروهی بدین منظور اقدام نموده اند.» علاوه بر آن پیشنهاداتی ارائه گردیده بود. از جمله آنکه: «آثار مثبت و منفی و اثر آن (ثبت جهانی) بر زندگی مردم ارزیابی گردد و در یک طرح تحقیقی علمی میزان حمایت جامعه بومی را  (البته بعد از تشریح کامل پروژه) سنجید، چرا که بدون مشارکت آگاهانه مردم هیچ طرحی ولو جامع، کامل و علمی به سرانجام نمی رسد» . همچنین ذکر شده بود که؛ «گام برداشتن برای ثبت جهانی نیازمند همراه ساختن مردمان این دیار برای تغییر ندادن است. تغییر ندادن طبیعت و حفظ و احیای گونه های گیاهی و جانوری و ژنتیکی است. تغییر ندادن و یا اصلاح وضعیت ایجاد سکونتگاه انسانی و بافت روستا و شهر است.» و همچنین ذکر شده بود که:«خلاصه آنکه ثبت جهانی یعنی ایجاد محدودیت در هر نوع تغییر و اعمال هرگونه کار توسعه ای نوین است و اگر این هدف یعنی حفظ بافت فعلی و یا نوسازی بافت سنتی مراعات نگردد، کار با اهداف یونسکو سازگار نبوده و بی معنی است.»  همچنین آمده بود که؛ « آیا سرعت گرفتن انقراض گونه ها و بی توجهی کامل به آنها از جانب عامه مردم و مسئولان، تغییرات مایوس کننده در نوع مصالح روستایی و معماری روستایی و حتی شهری، علم شدن آپارتمان های بدقواره در دل طبیعت زیبا و تخریب چهره زیبای یک شهر چون پاوه، گسترش بدون نقشه شهرها و روستاها می تواند ما را در حفظ آنچه بدنبال ثبت جهانی آن هستیم موفق کند؟
فراموش نکنیم ثبت جهانی یعنی خود و مردم را ملزم به رعایت الزامات یونسکو ساختن و در صورتی که تعریف جامع و هدفمندی از آنچه
می خواهیم نداشته باشیم با شکست مواجه می گردیم و ممکن است این شکست سیر تحولات منهدم کننده آنچه بدنبال حفظش و سهیم نمودن جهانبان هستیم را تسریع بخشد.
شاید تعجیل در یک امر مهمی بیش از آنکه ما را از کمک های بین المللی برخوردار سازد بعلت مقاومت جوامع بومی و یا عدم همراهی در مراعات الزامات برای ما دردسر آفرین و خسارت بار باشد.»
اکنون در یک مسابقه بین استانی، یک کار عجولانه و بدون مطالعه دقیق، بدون اصلاح بافتهای بومی و سنتی و طبیعی و حتی بدون همراهی بومیان اندیشمند و توجیه عامه مردم و بدون هیچ گونه تبلیغ و آموزشی،  با گردآوری انبوهی از کاغذ، پروژه ای مهم و علمی بلند مدتی را تا قبل از برگزاری یک انتخابات ملی به یک سازمان بین المللی ارائه نمودند.
شاید این نهاد علمی بین المللی با اهمال در اندک دقایقی به آن رای مثبت دهد و در ادامه اورامانات – صرفنظر از هدف در ثبت جهانی- همچنان بسوی ساخت و ساز و توسعه و «مدرن نما»   البته بدون برنامه و نظارت، پیش رود و عده ای گزارش کار خوبی برای خود فراهم ببینند.
حال که براساس خبرهای مندرج در رسانه ها،  این درخواست عجولانه به گره کوره یونسکو برخورده است، قطعا حل آنها نیازمند همراه نمودن مردم و توجیه آنان در قبال محسنات و معایب و محدودیتهای این امر خطیر می باشد.
شاید نیاز باشد بودجه ادعایی برای پیشبرد طرح در محل هزینه گردد تا آنچه لایق ثبت جهانی است واقعاً محقق گردد.
براستی چند درصد از مردم روستاهای این خطه از این موضوع با خبر هستند؟ و چه تعداد از دهیاران و اعضای شوراهای شهر و روستا در این خصوص آموزش دیده و توجیه شده اند تا در امو اجرایی روزانه خود بکار گیرند؟

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

5 + 1 =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>