رویای یک دختر والیبالیست کرمانشاهی

12 ساله بود که بخاطر قد بلندش در مدرسه مورد توجه قرار گرفت. در همان سالهایی که استعدادیابی رشته های ورزشی در مدارس رونق داشت و مسابقات مدارس منظم برگزار می شد، مربیان تربیت بدنی مدرسه او را برای همین قد بلندش به سمت والیبال سوق دادند. خودش هم کم کم به این رشته علاقمند شد.
آنطور که خودش تعریف می کند، از بین مربیان ورزشی که داشت بیشتر از همه «فریده زنگنه» به او کمک کرد تا رشد کند. هرچند که مدت کوتاهی هم شاگرد مرحومه «فتانه نظری» بود و این مربی هم
از نظر روحی و روانی انگیزه زیادی به او می داد تا برای هدف های بزرگ بجنگد.
بعدها که مسابقات استانی والیبال برگزار شد، بخاطر استعدادی که در این رشته داشت، برای تیم منتخب استانی انتخاب شد. تا اینکه سال 1386 شروع یک راه بزرگ در زندگی‌اش رقم خورد. در این سال از طرف فدراسیون والیبال به هیات های استانی نامه دادند که دختران نوجوان مستعد رشته والیبال استان هایشان را برای حضور در اردوی تیم ملی معرفی کنند.
خودش درباره این اردو می‌گوید: « از کل استان‌های کشور 120 نفر به این اردو آمده بودند که از این تعداد حدود 15 نفر دختران کرمانشاهی بودند که من هم بینشان بودم.
اردوی تیم ملی دختران والیبال طی چند مرحله برگزار شد و در هر مرحله تعدادی منتخب به اردوی بعدی دعوت می شدند و مابقی خط می‌خوردند.
آخرین مرحله اردو حدود 20 نفر بودیم و اسم من هم بود. اما برای انتخاب نفرات نهایی اسمم را خط زدند».
اسمش که از لیست نهایی اردوی تیم ملی نوجوانان دختر ایران خط خورد، انگیزه اش هم به کلی از بین رفت. یکسالی را سمت قایقرانی رفت تا در این رشته فعالیت کند، اما دلش هنوز با والیبال بود.
« با اینکه انگیزه ام گرفته شده بود و نمی خواستم دوباره سمت این رشته بروم، اما سال بعد که بازهم برای اردوی تیم ملی به استان ها فراخوان دادند، دوباره اسمم را به عنوان تنها نماینده کرمانشاه برای حضور در اردوها قرار دادند و بازهم به اردوی تیم ملی رفتم».
این‌بار شرایط برایش کمی از قبل متفاوت‌تر شده بود. با یکی از مربیان تیم ملی تمریناتش را با جدیت و در سطح تیم ملی ادامه می داد، تا اینکه در نهایت تلاش هایش به ثمر نشست و به عضویت تیم ملی درآمد.
همین که ملی پوش شد، پیشنهادها از تیم های لیگی هم سرازیر شد و برای اولین بار سال 1388 با تیم سوپرلیگی پرسپولیس قرارداد بست و لیگی شد.
مهتاب رحمانی حالا 28 ساله است با قدی 1.82 سانتیمتری. دختری کرمانشاهی با کوله باری تجربه از 16 سال حضورش در والیبال بانوان ایران.
« در این سالها با تیم های مختلف لیگ برتری کار کرده ام و تاحدودی به آرزوهایی که داشته رسیده ام، اما هنوز یک رویا دارم که برایم دست نیافتنی شده».
به گزارش باختر، این ملی پوش والیبال ایران در گفت و گو با ایسنا از رویایی که سالهاست در دلش دارد و برایش دست نیافتنی شده می گوید: دلم می خواهد روزی با تیم ملی کشورم در رقابت های آسیایی یا جهانی روی سکو برویم. می دانم که توانایی اش را داریم، اما تابحال به این هدف نرسیده ایم که دلایل خودش را دارد.
وی به عدم کسب نتایج والیبال بانوان ایران در سالهای گذشته اشاره ای می کند و ادامه می دهد: متاسفانه تابحال تیم ملی بانوان ایران نتوانسته در مسابقات برون مرزی روی سکو قرار گیرد و همیشه هم سر این موضوع بحث است که چرا نتیجه نمی گیریم، درحالی که نتیجه گرفتن امکانات و زیرساخت می‌خواهد. وقتی پیش از اعزام ها یک اردوی برون مرزی یا مسابقه تداکارتی نداریم، چطور می شود انتظار داشت که نتیجه بگیریم ؟!
معتقدم مسئولین فدراسیون باید ارزش بیشتری برای والیبال بانون قائل شوند و اگر نگاه کنید می بینید که در مقایسه با تیم ملی مردان نه شرایط برابری داریم و نه امکانات برابری. برای تیم ملی مردان، تیم «الف» و تیم «ب» داریم که اگر بازیکنی از تیم الف بازنشسته شد، بتوان سریع از تیم «ب» برایش جایگزین گذاشت، اما تیم بانوان فقط یکی است و برای جایگزین سازی بازیکنان فعلی کار چندانی نشده است.
طی یکی دو دهه گذشته تحولاتی اساسی در والیبال مردان ایران رخ داد و مربیان خارجی خوب و باکیفیتی برای آنها جذب کردند، اما برای بانوان در این مدت مربی خارجی باکیفیتی نداشته ایم که بتواند تغییری در تیم ملی بانوان ایجاد کند و از طرف دیگر مدام شاهد تغییر مربیان تیم ملی هستیم.
این بانوی والیبالیست با تاکید براینکه تیم ملی والیبال بانوان ایران از نظر روحی و روانی به تحول نیاز دارند، می گوید: گاهی در برخی از مسابقات برون مرزی، بازیکنان ما از نظر تکنیکی و تاکتیکی از بازیکنان حریف بسیار قدرتمندتر هستند، اما متاسفانه به علت  باخت های زیادی که داشته ایم، دیگر ذهنیت پیروزی را ندارند و شکست می‌خورند. می دانم بازیکنان ما بسیار توانمند هستند و می توانند در بازی های برون مرزی بدرخشند، اما فقط باید این باور به آنها داده شود که می توانند پیروز شوند.
رحمانی ادامه می دهد: سالهاست که در تیم ملی والیبال بانوان حضور دارم و رفتن روی سکو در مسابقات برون مرزی برایم یک رویا شده و آرزو دارم قبل از اینکه روزی از تیم ملی خداحافظی کنم، به این رویا دست پیدا کنم.
این ملی پوش والیبال ایران در ادمه حرف هایش مهمترین مشکل کنونی تیم ملی والیبال بانوان ایران را نبود زیرساخت های نرم افزاری می داند و می گوید: اگر روزی من به سمت رشته والیبال آمدم، بخاطر استعدادیابی بود که در مدارس انجام می شد، یعنی از پایه استعدادها را می شناختند و آنها را رشد می دادند و حمایت می کردند تا به سطح تیم ملی برسند، چیزی که اکنون دیگر آن را نمی‌بینیم. در بین استان های کشور درحال حاضر فقط اصفهانی ها دارند روی این مسئله خوب کار می کنند و نتیجه آن هم این شده که در حال حاضر شش تا هفت نفر از ملی پوشان والیبال بانوان را اصفهانی ها تشکیل می‌دهند.
این بازیکن تیم لیگ برتری پیکان در بخش پایانی صحبت هایش به شرایط والیبال بانوان در لیگ برتر هم اشاره می کند و ادامه می دهد: تا چندسال پیش سطح قرارداد بازیکنان در لیگ خوب نبود، اما لژیونر شدن چند بازیکن که موفقیت بزرگی برای والیبال بانوان بود، باعث شد تا کمی سطح قراردادها هم بالاتر برود. ولی در مجموع هنوز با رقم قرارداد والیبالیست های مرد حاضر در لیگ برتر بسیار فاصله داریم.

این مطلب را به اشتراک بگذارید

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در google
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در pinterest
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در skype
اشتراک گذاری در odnoklassniki
اشتراک گذاری در digg

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+ 61 = 66