سرمقاله /حکایت شورای شهر و نبود نظارت همگانی

photo_۲۰۲۰-۱۲-۱۳_۲۳-۱۳-۳۱
مشروح خبر

محمود رستمی تبار
شاید برای بسیاری از مردمان شهر و دیارم، شورای شهر حداکثر یک ماه معنی دارد و بعضا بعلاوه و منهای یک ماه…
اما واقعیت آن است، شوراهای اسلامی شهر و روستا وجود دارند. طبق قوانین جمهوری اسلامی وظایف و تعهداتی دارند. نتیجه هنر و فکر این شوراها را به تدریج می توان در رنگ و لعاب و شکل و شمایل شهر و روستا دید. شاید رخ ضعیف و رنگ پریده برخی جاها نشات از کارکرد اعضای شورا است.
به تناسب جمعیت تعدادی افراد با تبلیغات گسترده و اغواگرانه و بعضاً صادقانه وارد صحنه می شوند که ما برای نجات شما از دست گذشته تیره و تار آمده ایم. کسانی که ممکن است حتی آنقدر نور نداشته باشند که جلوی پای خویش را روشن نگه دارند.
بهرحال با انواع و اقسام شگردها و نظارت های متفـــاوت نظام برگـــزاری انتخــــابات و البته هزینه‌های فراوانی، شوراها شکل می گیرند و دوستانی بر کرسی ها تکیه می زنند. از این لحظه به بعد دیگر خبری نمی شود مگر آنکه برای امری خدمتشان حاضر شوی. حامیان فکری فراموش و حامیان مالی بالاجبار تابلوی روی دیوار.
قصدم آن است که بگویم، نظارت‌های مردمی و دولتی در جریان کار به حداقل می رسد، گویا مهم عبور از گلوگاه قیفی شکل بوده است و بس….
تلخ است بگویم، گاهی شورا از زاویه جناح و به قول خودمانی دارو دسته به هر موضوع جدیدی نگاه
می کند… مهم موضوع نباشد و مهم طراح موضوع باشد. مهم شخصیت فرد برای تصدی امری همچون شهرداری نباشد و مهم معرف شهردار باشد.
همه آنچه ما در دوران مختلف شورای شهر خود دیدیم و البته اکثرا هم ندیدیم! ناشی از کاهش نظارت ها بوده و هست، به نحوی که نماینده من در شورا گزارش دقیقی از عملکرد خود برون نمی دهد. همه چیز در یک توافق رسمی یا غیر رسمی بایکوت می‌شود و تنها در دوران انتخابات با مشتی ادعای بی سند مدعی هستند و بیلبوردها حرف اول را می زنند. تنها اخبار شورا که به گوش عامه می رسد شش و پنج شدنها و درگیری ها جناحی است و بس….
بندرت نماینده ای که پاشنه درب خانه ای را کنده بود، دیگر از آن محله و خانه سراغی بگیرد، شاید
نسخه ای شفا بخش برای درد بی درمان شهر داشته باشد. رفع این مشکل برگزاری همه جلسات شورای اسلامی شهر و روستا در حضور مردم است. در شهرهای بزرگ صدا و سیما از آهنگ و ترانه بکاهد و روزی دو ساعت بر این جلسات زوم کند و منعکس نماید تا مشخص شود چه کسی مدعی است و چه کسی اشتباهی ورود نموده است. اگر هم منع قانونی وجود دارد رفع گردد. مگر فلسفه وجودی رادیو و تلویزیون و سایر رسانه‌ها چیست؟
عدم انتشار همگانی موضوعات و بازتاب مواضع افراد و نحوه و نوع مصوبات ممکن است بعضی ها را بارها اشتباهی راهی جایی کند که شایان آن نیست. بدقوارگی شکل و شمایل شهرمان حکایت تلخی دارد. ابستراکسیون های (حد نصاب شکنی) گاه و بیگاه تلخ تر….
شاید حجم بازداشتی های اخیر اعضای شورای شهر و روستا در کشور، خود بیانگر تلخی عدم شفافیت در این مجالس محلی است.

این مطلب را به اشتراک بگذارید

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در google
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در pinterest
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در skype
اشتراک گذاری در odnoklassniki
اشتراک گذاری در digg

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک × چهار =

5 + 3 =