قابل توجه مسئولین استان؛ دردنامه ی آسیب دیدگان آتش سوزی های ارتفاعات شاهو

با فرا رسیدن فصل گرمای تابستان و به دلیل تغییرات اقلیمی پوشش آب و هوایی در سطح جهان هر ساله آتش سوزی های گسترده ای دامن مراتع، جنگل ها، اراضی مزروعی و … را می گیرد.
گاهی اوقات به خاطر وسعت زیاد آتش سوزی ها ، چند روزی برای اطفای حریق، نهادها و سازمان های ذیربط ورود پیدا می کنند . از آنجایی که بعضی از کشورها، تجهیزات کافی برای خاموش کردن شعله های مهیب آتش را در اختیار ندارند پیش از رسیدن نیروهای امدادگر، بدوا نیروهای مردمی وابسته به سمن ها
( njo ) با امکانات محدودی ، سریع خود را به محل و منطقه ی کانون آتش می رسانند تا با اقدامی به موقع، مانع گسترش آتش سوزی شوند.
طبعا در چنین شرایطی افراد بومی نیز به صورت داوطلبانه با کم ترین وسیله و گاه با دست های خالی دلسوزانه گام در میدان کارزار می گذارند، حال چنانچه در حین عملیات اطفای حریق برای فردی از نیروهای حاضر در صحنه ، سانحه ای پیش بیاید، وظیفه ی مسئولین ذیربط این است به نحو احسن خسارات مالی و جانی آتش نشانان را به طریق مقتضی جبران نمایند.
با این مقدمه، برای بازکاوی جفاکاری مسوولان استان در آتش سوزی 15/4/98 در مراتع، مزارع و باغات دیم انگور و بادام طرح واگذاری مراتع محدوده ی روستاهای تپه کوئیک و تپه لُری و هم چنین درختان بلوط از توابع بخش مرکزی شهرستان روانسر که باعث سوخته شدن 490 هکتار از مزارع، مراتع ، باغات و … این شهرستان گردید.
متاسفانه سه تن از نیروهای مردمی ساکن در روستاهای یاد شده در حین آتش سوزی به اسامی: عبدالرضا مرشدی نیکنام، فرزاد ملکی ، میلاد عظیمی بر اثر شدت حریق دچار سوختگی شدید(40تا 55 ) در صدی می گردند، امدادگران ابتدا این سه آسیب دیده را برای مداوا به بیمارستان امام خمینی (ره) کرمانشاه اعزام کردند. سپس برای درمان اساسی تر مجروحان آتش سوزی در بیمارستان امام موسی کاظم (ع) اصفهان بستری می شوند .
قطع و یقین با اقدامات اولیه ی پزشکی مداوا حاصل می شود، اما کماکان اثرات سوختگی همانطوری که در تصاویر قابل رویت است روی بدن و دست مجروحان باقی مانده و برای بهبودی و درمان کامل، لازم است با صرف هزینه های گزاف و جراحی مجدد، آسیب دیدگان توانمندی خود را به دست آورند .
با کمال تاسف 18 ماه ا ست که متولیان امر در استان به بهانه ی عدم پرونده سازی صحیح از ادامه ی درمان صدمه دیدگان خودداری می کنند .
دلیل دیگر حضرات این است که این سه نفر به علت بی احتیاطی خود که در محل حادثه اطراق داشته دچار سوختگی شده اند، در حالی که طبق نامه ی شماره 314/7116 مورخ پانزدهم تیر ماه سال نود و هشت که از سوی فرماندار شهرستان روانسر، کارشناس مدیریت بحران فرمانداری روانسر ، منابع طبیعی روانسر، ایستگاه آتش نشانی شهر روانسر و مرکز فوریت های پزشکی شهر روانسر که به مدیر کل مدیریت بحران استانداری کرمانشاه ارسال شده است ، اذعان کرده اند که افراد فوق الذکر در سنوات گذشته نیز به صورت داوطلبانه برای اطفای حریق در آتش سوزی های شهرستان روانسر حضوری فعال داشته اند و جزء نیروهای مردمی می باشند
[ رونوشت اصل نامه نزد نگارنده محفوظ است ].
با توجه به روند این حادثه ی دلخراش، آسیب دیدگان طی یادداشت گلایه آمیزی از مسئولین سیاسی- اجرایی کرمانشاه خواهان هستند که با مساعدت مالی و تامین هزینه ی سنگین استمرار درمان، توانمندی دست های از کار افتاده شان را به آنها برگردانند.با درج فرازهایی از نامه ی این سه مجروح ، دردمندی آنان را همراه باشیم :
« اینجانبان عبدالرضا مرشدی نیکنام، فرزاد ملکی و میلاد عظیمی، ساکن روستاهای تپه لُری و تپه کوئیک شهرستان روانسر افتخار این را داشته ایم که چندین سال جز دوستداران طبیعت و حامیان محیط زیست بودیم و جهت مقابله ومهار حریق که اکثر سال ها کوه ها و مراتع منطقه را در بر گرفته، شرکت فعال داشته ایم .
در تاریخ 15 تیرماه سال 1398 کوه های اطراف روستای فوق دچار حریق گردیده و طی فراخوانی که دوستداران طبیعت دادند به دلیل نزدیکی اینجانبان به کانون آتش به محل مورد نظر خود را رساندیم .
در حین خاموش نمودن آتش، به دلیل وزش تند باد شدیدی، در میان شعله های سوزان گرفتار شدیم و قسمت هایی از بدن و دستهایمان دچار سوختگی شد.
در آن شرایط دردناک مسئولین استان از جمله پرسنل منابع طبیعی، فرمانداری و استانداری پس از رسانه ای شدن حادثه ی آتش سوزی، همگی قول مساعدت مالی جهت درمان و استفاده از « بیمه ی بی نام » به ما دادند … »
اکنون با گذشت نزدیک به هیجده ماه از ماجرا با وجود هزینه های زیادی که برای درمان متحمل شده ایم، حضرات به بهانه های مختلف مسئولیت را از خود سلب کرده و به هیچ گونه حاضر نیستند کمک مالی برای معالجه تقبل نمایند .

با توجه به این که در طول تاریخ، کُردهای ساکن در مناطق کُرد نشین همواره موانست خاصی با طبیعت داشته اند و از بن دل پاسدار محیط زیست بوده و هستند، ما نسل بازمانده از قوم کُرد، افتخار می کنیم از راه و روش نیاکان خود دست نکشیده ایم، اما از زُعمای قوم می خواهیم حمایت و پشتیبانی خود را از مردم محروم و ستم دیده که ناخواسته در دامچاله ی حوادث منجر به معلولیت دچار می شوند، دریغ نداشته باشند!

این مطلب را به اشتراک بگذارید

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در google
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در pinterest
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در skype
اشتراک گذاری در odnoklassniki
اشتراک گذاری در digg

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+ 32 = 41