« پراو را دوست دارم»

آن زمان که نوجوانی ۱۲؛۱۳ساله بودم دامهای خود را به منظور چرا به دامنه های زیبا و پوشیده ازعلفهای خوش خوراک آن می بردم، وحالا پس ازچهل سال هرساله و بویژه درفصل بهاربه منظوراستفاده ازطبیعت،آرامش اعصاب، ونرمشی درماهیچه های خودبه اوپناه می برم هرچندسخت است و بالارفتن ازشیبها و صخره های تند آن مخصوصا اگرعادت نداشته باشی و آذوقه یکروز خود را هم درکوله داشته باشید.
و البته زیبائی آن به همه سختیهایش می چربد و هنگامی که پس از استراحتی کوتاه ورفع خستگی محوتماشای عظمت وزیبائی آن می شوید، وصدای پرندگان وکبکها و خورخور برفابهای بهاری تو را به وجد می آورد،آنگاه به آفریننده این پارک بی هزینه دست مریزاد می گوئید.
پراو را می گویم کوهستانی خفته و لنگرانداخته درما بین سه بخش حاصلخیز بیستون، بیلوار و میان دربند، مردمان هم کیش من به قسمتی از آن آژوان هم می گویند.
این کوهستان زیبا به طول هشتاد کیلومتر و وسعت ۸۸۰ کیلومتر مربع بخشی ازرشته کوه بزرگ زاگرس است. قله پراو با ۳۴۰۵ متر ارتفاع ازسطح دریا بلندترین قله استان کرمانشاه می باشد.
این کوهستان پرنعمت عمیق ترین غارهای ایران مانند غار پراو، جوجار، غارقلا را در دل خود جای داده است. و از همه مهمتر پراو مادر سرابهای پرآب ومعروف استان مثل بیستون، برناج، سرابله، نجوبران، طاقبستان و…
می باشد که حیات را به دشتهای سرسبز شمال غربی استان وکلان شهر کرمانشاه ارزانی می بخشند.
این زیست بوم کم نظیردارای پوشش گیاهی فوق العاده زیبا و معطر از انواع درختان بلوط، آلبالوی وحشی زالزالک،گلابی وحشی، بنه، وگیاهان گلدار و خوش طعم مثل ریواس،آویشن، لاله واژگون،گل سوسن و….می باشد.
دراین پارک طبیعی پستاندارانی چون کل و بز، گرگ، روباه، پلنگ، گربه وحشی، خرس قهوه ای، قوچ ومیش، خرگوش، کفتار وجود دارد. که البته ومتاسفانه به علت شکار بی رویه وغیرقانونی تعدادآنها روز به روزکمتر
می شود. پراو را دوست دارم بخاطرسنگ آبهای زیبا،گیاهان خوشبو، زنبورهای لانه کرده برصخره ها.
و ازهمه بیشترآرامش وسکوت آن،هیچ صدائی جز آوای خوش پرندگان و چهچه کبک کوهستان و خورخور برفابهای که درون دره ها درحال حرکت است به گوش نمی رسد.
اوتورادعوت می کند که کتری سیاه خودرا ازآن پرکنی و در کنار آتشی که از چوبهای خشک بلوط برپا ساخته ای قراردهید. تا در زیر آفتاب آخرین روزفروردین ماه که آنهم به آرامی پوست تو را نوازش می دهد سوری بر پاکنی و با دوستان دلی ازعزا درآوری ودرهمان لحظه باچشم الکترونیکی زمان چند تصویرناب برداری و با ارسال آن به رخ دوستان تنبل خودبکشی، مسیرهای اصلی کوهنوردی پراو چالابه، نجوبران، ورمنجه، وطاقبستان است ولی دسترسی ساکنان روستاها زیاداست، و صعود آنها ازنزدیکترین مسیر به روستا صورت می گیرد.
من خود مسیر محلی پشت روستای وزمله را انتخاب کردم که پس ازطی کلافرنگی، چروپِر، چال ذغال خود را به داربید وتخت شیرین رساندم.
آنچه مرا در این کوهنوردی یک روزه و یا بهتر بگویم طبیعت گردی یک روزه چون من کوه نورد نیستم آزارداد،دیدن درختان درحال خشک شدن در اثرکم آبی،آثارآتش سوزی های سالهای گذشته و عدم روئیت حتی یک مورد ازپستانداران وحشی که سابقا دراین کوهستان به وفوردیده می شدند بود.که شکی ندارم آنهم به علت شکار بی رویه ودسترسی آسان اغلب مردم به سلاحهای شکاری وعدم حفاظت کامل توسط ادارات وارگانهای ذیربط به ویژه محیط زیست می باشد.
من امیدوارم دلسوزی درحق هرآنچه داریم و بالارفتن فرهنگ حفظ وحراست ازآنها روز به روز در این کشور بیشتر شود.
فاضلی پیرکاشانی

این مطلب را به اشتراک بگذارید

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در google
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin
اشتراک گذاری در pinterest
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در skype
اشتراک گذاری در odnoklassniki
اشتراک گذاری در digg

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 + 1 =